Guilhèm, a l’encòp paisan e boscatièr, viu a l’Edat-Mejana. Un jorn quita lo seu vilatge natal per l’amor d’Albania. Totes dos s’enfugisson dins las prigondors de la selva, luènh de tota civilizacion. Atal nos atrason dins una vida simpla e frugala, mas liura. Aquela istòria seriá a l’origina del nom de la futura bastida de Negrapelissa. Lo roman Guilhèm de la Bugada que nos ofrís aquí Josiana Blondet es tras que poetic e d’una sensibilitat requista. Fraita d’èsser una istòria vertadièra, aquel conte es una vertadièra istòria coma las presam en Occitania. Sos personatges, Albania, Guilhèm, Sabina, Pèire e Dòna Elina, son venguts sos aujòls « lo temps de l’escritura », afortís l’autora. Lo roman es seguit d’un conte e d’un planh. Las òbras son estadas escrichas en francés mas dins l’èime occitan. Atanben s’ameritavan plan d’èsser reviradas dins la lenga del país. Josiana Blondet passèt dètz-e-sèt ans dins las montanhas savoiardas d’Aravís a arrengar un vièlh masuc d’alpatge. Aquela experiéncia de vida li inspirèt son roman primièr que pòrta lo títol « Une, deux, trois… petites parenthèses ». Mas, amb lo present obratge, l’autora explòra lo passat de la seu vila natala. Un viatge en Bas-Carcin que los legeires planheràn pas.