Chantagreu... Vos sovenetz de queu vilatge ? Se fau pas fiar a la tranquillitat aparenta dau borg e au 'nar lent e suau de la Claraiga. Ren s’es bien 'melhorat dempuei que l’avem laissat. Se’n passa enquera de bravas dins las charrieras dau borg e los termes d’alentorn. La lucha es totjorn bien inegala contra las peiras, los auseus famgalits e lo meschant temps. Los beveires beven totjorn, mai si quò lor fai far de meschantas rencontras, los dròlles son totjorn 'guissables, mai si son fins peschaires, los chaçaires son totjorn tan menteires, nòstre curat coneis per un còp quauquas satisfaccions. E los estrangiers ! En despiech de temptativas per aprener l’anglés, los Chantagreus aiman gaire se far mocar, e 'laidonc, la venjança será terribla ! Òc ! Tornatz a Chantagreu, seretz pas deçaubuts ! Auretz lo plaser d’auvir la votz de Joan Ganhaire se mesma dins queu libre-àudio Las Cronicas de Vent-l’i-Bufa, qu'auretz entre las mans lo tresesme tòme, an començat de paréisser i a presque cinquanta ans dins un pitit bulletin publiat a Bordelha. Ventador era son nom. Darrier quela apelacion prestigiosa se 'clachava (entre autras chausas) la volontat de familiarizar los legeires occitanofònes emb la grafia normalizada, de lur mostrar enfin lur lenga dins daus 'bilhaments dignes d’ela. Prumiers pas de l’autor dins l'escritura occitana, avián las imperfeccions d'un prumier obratge, e los còps de riflard s’i vesián un pauc tròp, coma dins dau faus rustique... L’autor pasmens a ren vougut chamjar a la natura de quelas istòrias que se vòlen tanben testimònis d'un temps onte las referéncias popularas escrichas eran las istòrias lemosinas de Panazòu e los dialògues lengadocians de Catinon e Jacotin. Las Cronicas de Vent-l’i-Bufa contan de las istorietas onte, au fons comic tradicionau, se boiran una realitat rurala e l'imaginacion de l’autor, totjorn a un piau dau fantastic...